∅ همشهری گرامی، با دستور ستاد ملی کرونا و جلوگیری از شیوع این ویروس منحوس، عمارت مظفریه و سایر موزه های کشور تا اطلاع بعدی تعطیل میباشند.

 

 

   بنای تاریخی عمارت مظفریه (مسجد کبود) از آثار ارزشمند دوره قراقویونلو است که به دستور جهانشاه بن قرایوسف از فرمانروایان این سلسله و به سرکاری عزالدین قاپوچی بنا گردیده است. ساختمان آن به استناد کتیبه سردرب به سال 870 قمری به اتمام رسیده است.

    بنای اصلی در مقام مسجد- مقبره دارای صحن وسیعی بوده که در آن مجموعه ای از ساختمان ها از جمله مدرسه، حمام، خانقاه، کتابخانه و... ساخته شده بود که متاسفانه آثاری از آنها به جا نمانده است. خصوصیت بارز و شهرت وافر عمارت مظفریه با معماری ویژه تلفیقی و اعجاب انگیز آن بیشتر به خاطر کاشیکاری معرق، تلفیق آجر و کاشی و اجرای نقوش پرکار در حد اعجاز آن میباشد که زینت بخش سطوح داخلی و خاجی بنا بوده و با توجه به این عظمت و زیبایی لقب فیروزه اسلام یافته است. در متن کتیبه برجسته سردرب باشکوه و پر نقش و نگار آن عمارت مظفریه و نیز نام نعمت اله بن محمد البواب، خطاط و احتمالا طراح نقوش که از هنرمندان برجسته خوشنویسی آذربایجان بوده درج شده است. نام جهانشاه در کتیبه بالای ورودی نقش بسته که قبلا روکش طلایی داشته است.

   مسجد دارای دو مناره باریک و بلند در منتهی الیه شرق و غرق ضلع شمالی نیز بوده است. در قسمت بالای پشت در ورودی مشرف به شبستان بزرگ یک بیت شعر فارسی به خط ثلث نوشته شده است:

                                        کردار بیار و گرد گفتار مگرد     چون کرده شود، کار بگوید که که کرد

   شبستان بزرگ را از سه طرف رواق ها در برگرفته و بر بالای آن گنبد دوپوشی به قطر تقریبی 17 متر قرار گرفته است.  شبستان کوچک در سمت جنوبی واقع شده و با قطعات سنگ مرمر ازاره بندی شده بود. کاشیکاری این قسمت از بنا فقط با رنگ بسیار زیبای کبود و عمدتا از قطعات شش ضلعی کار شده بود و تمام سطح سقف آن به شیوه زرنگار (نقاشی با آب طلا) و کف شبستان ها به مرمرین بوده است. نقش و نگار کاشی معرق عمارت شامل گره بندی های هندسی، گل و بوته اسلیمی، ختایی و کتیبه های مختلف که مجموعا حکایت از زیبایی خارق العاده ای داشته و دارد. آرامگاه جهانشاه و همسرش در انتهای شبستان کوچک در داخل سرداب بوده است.

   زلزله مهیب سال 1193 قمری باعث ویرانی شهر تبریز و کشته شدن عده زیادی از مردم آن گشته و از عمرات مظفریه به جز سردرب ورودی و ایوان محراب و چند جرز دیوار و پایه های بنا چیزی برجا نمیگذارد و در کل دوره قاجار به مدت طولانی متروکه و مخروبه باقی میماند.

  عمارت در سال 1310 خورشیدی در فهرست آثار ملی به ثبت رسید و عمده بازسازی های آن تا سال 1343 انجام پذیرفته و در بین سال های 54-1352 خورشیدی بازسازی گنبدهای بالای شبستان ها به دست توانای معمار شهیر و فقید تبریز، استاد رضا معماران بنام انجام گرفت. در سال های اخیر مرمت تکمیلی ساختمان محوطه سازی و اجرای بخشی از نقوش داخلی به عمل آمده است.